Ιστορίες ζωής...

Ο Αμερικανός Χάρισον Ντίλαρντ μόλις είχε ξεκινήσει σαν παιδάκι προπονήσεις στον στίβο του σχολείου του στα αγωνίσματα με εμπόδια.

Ήταν τότε 13 χρονών. Με τα πόδια και ύστερα από δύο ώρες περπάτημα βρέθηκε το 1936 στο κέντρο της Νέας Υόρκης, για την υποδοχή του Τζέσε Όουενς που επέστρεφε με τέσσερα χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια από το Βερολίνο.

Εντυπωσιάστηκε, ζήλεψε την υποδοχή και τη δόξα του. Ονειρεύτηκε επίσης δικές του μαγικές στιγμές.

Μεσολάβησε ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος και χάθηκε πολύτιμος χρόνος από την καριέρα του.

Ωστόσο, ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Η ειρήνη επέστρεψε,

ο ήλιος ανέτειλε.

Το 1948 οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα διεξαγόταν στο Λονδίνο.

Οι αγώνες πρόκρισης για τη συγκρότηση της ομάδος των ΗΠΑ, τα περίφημα τράιαλς, ήταν προ των πυλών.

Η έκπληξη όμως ήταν πελώρια. Ο Ντίλαρντ δεν κατάφερε να προκριθεί στο αγώνισμα του, τα 110μ με εμπόδια και τη τελευταία στιγμή, έστω και απογοητευμένος θέλησε να δοκιμάσει και στα 100μ.

Και εκεί, απρόσμενα, τα κατάφερε, προκρίθηκε.

Στις αποσκευές του είχε ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια.

Ήταν το δώρο του Τζέσε Όουενς στον μικρό Ντίλαρντ όταν γνωρίστηκαν το 1939.

Ο Ντίλαρντ τα θεώρησε σχεδόν μαγικά. Πίστεψε ότι τον οδηγούσαν στη δόξα.

Και τα φόρεσε στο Λονδίνο. Και κέρδισε προς μεγάλη έκπληξη όλων, ακόμα και των ίδιων των Αμερικανών αθλητών.

Πήρε τη πρωτιά με επίδοση 10.3, νέο Ολυμπιακό ρεκόρ.

Τα παπούτσια του Όουενς κράτησαν ανίκητο τον Ντίλαρντ σε 82 σερί κούρσες στα 100μ και 110μ με εμπόδια.

Την ημέρα που σκίστηκαν, έχασε και τον πρώτα αγώνα του, έχασε το αήττητο του, μετά από 13 μήνες.

Keywords
Τυχαία Θέματα